شازده کوچولو
همه چیز نسبی است
با سلام... دوستان و استادان عزیز از شما خواهشمندم بعد از خواندن شعرهایم با نقدها و نظرات صریحتان من را در راستای صحیحتر و زیباتر نوشتن یاری کنید. کوشا شکست قافیه در سه بیت آخر سهوی نبوده چون به لب آمدم از دستِ نگاهت کم کم سنگ در آب زدم بر رخِ ماهت کم کم *1 صبر کردم که شبی ابری و دلگیر شود تا در آن محو شود مویِ سیاهت کم کم باز تصویر تو از آینه ام گر نرود میکنم محو در آیینه به آهت کم کم *2 ناز ، گفتی نتوانم بکشم پیش رقیب شده این زخمِ زبان شکلِ جراحت کم کم دل بریدن همه از مهر تو سخت است امّا میشود– سخت– شبی ساده و راحت کم کم نیمه ی شب شد و یکبار دگر قافیه ها میبرد شعر مرا باز به خوابت کم کم کوشا ----------------------------------------------------------------- 1* سنگ در برکه می اندازم و می پندارم با همین سنگ زدن ماه بهم میریزد (فاضل نظری) 2* آه در آينه تنها کدرت خواهد کرد آه! ديگر دمت ای دوست مسيحايی نيست (فاضل نظری) با سلام... دوستان و استادان عزیز از شما خواهشمندم بعد از خواندن شعرهایم با نقدها و نظرات صریحتان من را در راستای صحیحتر و زیباتر نوشتن یاری کنید. کوشا شعر اول تقریبا از کارهای جدیدترم است اما باز برای قبل از سال نوست... اما شعر دوم قدیمی تر است لذا از زبان کهنش... مثل آب از گذرِ جوب زمان میگذرد باز هم بی لب محبوب زمان میگذرد غصه ها را همه در سینه نگه میدارم حتم دارم که بد و خوب زمان میگذرد فکر میکردم از این پس که تو می آیی باز همرهِ دلبر و مشروب زمان میگذرد لیک فهمیده ام امروز که چندیست دگر بی کَسُ و آن می ِ مرغوب زمان میگذرد برف انگار زمینگیر شد و فروردین حیف - در رُفتنُ و در رُوب زمان میگذرد زانکه امسال به دوری همه آغاز شده سال نو باز در آشوب زمان میگذرد وقتهایی که بِسوزم ٬ منِ دلسوخته در آتشِ یادِ تو- با چوب زمان میگذرد چون ندادی دل از آنروست ندانی که چطور بعد تو در دلِ مغلوب زمان میگذرد کوشا در بیت اول از کلمه ی محاوه ای (جوب) استفاده کرده ام...بر این اساس که در شعر ِامروز از کلماتی مثل(توی -چشام و...) استفاده میشود ولی به شرطی میتوان این کار را کرد که کلمه در شعر حل شده باشد و از شعر بیرون نزند...حال قضاوت با شماست... کرد یارم نگهی دوش به پنهان ِدلم صد هزاران به سخن گفتمش ای جان ِدلم! قرعه برگشت و من اینبار به پیک سحری مژده دادم که میاید یار مهمان دلم تا دم ِصبح به سجٌّاده دعا میکردم کآخر انگار به سر آمده هجران دلم اینکه آهسته نگه کرد ز خلوت ، یارم یعنی آهو قصد دارد به خرامان دلم نشد آخر که شبی دست به گیسوش برم آخر او چنگ بزد زلف پریشان دلم بارها بر من مسکین نظر افکند ولی... می رود- این نگهش- سخت- از آسان دلم تا به این خانه بیاید نتوانم بخدا که بگیرم- جگرم بیش به دندان دلم می دهم جان و دلم بهر تماشای همه چون شوم همنفس ِیار... به فرمان دلم ریخت بر شانه ی خود موی بهم ریخته اش آمد اینبار بزد شانه بر افشان دلم یا که من مستم و یا اینکه قیامت نزدیک چون گران ِلب ِلعلش شده ارزان دلم یار انگار که باز آمده از راه ِ دراز یوسف انگار که برگشته به کنعان دلم کوشا لازم به ذکر است از آنجایی که این شعر را ماهها پیش سروده ام از زبان کهنش آگاهم
ساقیا! مِی پُر کن امشب وقت ِ هیچ انکار نیست زانکه یار امشب پریشان خاطر اغیار نیست از شراب ِ لعل ِ یارم جرعه ای نوشان مرا آخِر امشب را کسی در خانه ی ِ دلدار نیست صحبت ِ خال ِ رخ ِ آن نوگل ِ غمّاز ، گو جز همین یک بوسه من را فرصت ِ بسیار نیست چون نقاب انداخت یارم ، زلف را بر باد داد... می کُشد رؤیای ِ بیداری ، که خواب اینبار نیست! تا شب وصلش رسد خون ِ جگر نوشم چه سود؟ گل شکوفا چون شود صحبت دگر از خار نیست بعد از این دانم همی بر یوسف ِ رویش دگر دیده ی ِ یعقوب وارم مژده ی ِ دیدار نیست نیست ترسم در کمین یار ما باشد کسی ترسم این گویی : دگر پیمانه ی ِ زَخّار نیست نوش ِ نوشین ساغرت ، ساقی نمیدارد اثر یا که من مستم و یا ساقی دگر خمّار نیست کوشا با سلام... دوستان و استادان عزیز از شما خواهشمندم بعد از خواندن شعرهایم با نقدها و نظرات صریحتان من را در راستای صحیحتر و زیباتر نوشتن یاری کنید. کوشا
شبی دیدم تو را در خواب ، در کاشانه ای دیگر که بودی در هم آغوشیّ ِ با همخانه ای دیگر به اشکِ دیده بستیم عهد و پیمانی ولی حالا گذاری بر سر پیمان ِ ما پیمانه ای دیگر چو گُل با بلبلان همراز و هم پروانه را همدم سپردی دست را بر ما ، سَرَت بر شانه ای دیگر تو گشتی کم کمک آرام جان ما ولی حالا رَوی آرام و آرامک پی ِ جانانه ای دیگر چه غوغا کرد آن شب تا سحر با موی ِ مِشکینش که یابد یار ِِ دیوانه چو من دیوانه ای دیگر دیاری که دَرَش دلبر هوس را عشق می داند بِسوزد شمع ، جانش پای ِ هر پروانه ای دیگر به یادِ یار، ساقی مست و شیدایم کن امشب را ولیکن صبحدم ما را بِکَش میخانه ای دیگر کوشا با سلام... دوستان و استادان عزیز از شما خواهشمندم بعد از خواندن شعرهایم با نقدها و نظرات صریحتان من را در راستای صحیحتر و زیباتر نوشتن یاری کنید. کوشا بس که دیدم دوستان و دوستدار ِ یار ِ خویش می زند گَه بر سرم فکر ِ شکار ِ یار ِ خویش ربنا! در خواب می دیدم که حاصل شد وصال... باری اکنونم چرا در انتظار ِ یار ِ خویش؟ چون یکی دیدم فنون ِ عشوه از لیلای ِ خود... مانده ام در کار آن آموزگار ِ یار ِ خویش!!! نوش ِ لعل ِ لب به وقت ِ شام و در وقت ِ سحر... آرزو دارم که باشم در کنار ِ یار ِ خویش در هوس می سوخت شهری بهر ِ یار ِ ما ؛ عجب...! وااْسف بر این من و بر روزگار ِ یار ِ خویش نیست دوران شیوه اش یکبار خوش در کام ِ ما اینچنین با ما نباشد اختیار ِ یار ِ خویش با صبا گفتم بیابد یار ِ ما را زودتر یک نشانی دادمش...... مستِ نگار یار ِ خویش کوشا با سلام... دوستان و استادان عزیز از شما خواهشمندم بعد از خواندن شعرهایم با نقدها و نظرات صریحتان من را در راستای بهتر و زیباتر نوشتن یاری کنید. کوشا
درست یک سال پیش شب بود؛ و من در راه رفتن برای دیدن یار نیمه شبی تلخ داشتم از این سبب که کسی بسیار مرا از این عشق باز داشته بود و بسیار مصر بود تا به این سفر نروم... اما من گامهایم را محکمتر کردم و با یقین بیشتر رفتم به سمتی که خلاف جهت عقیده ی همگان بود... در راه به بغض این سروده را می نوشتم... هرچند کم و کوچک باشد یا تفننی ولی برای من بسیار خاطره انگیز است:
چون تو خوابیّ ُ و من امشب به صد افسانه سرم در تکاپوی ِ سفر تا که تو آیی به بَرَم می زند هر تپش ثانیه امشب بر من سبب اشک ِ مرا با سخنان ِ پدرم جمله جمعند که با فلسفه و منطقشان تا بفهمند کنندم ز ِ چه خاکی به سَرَم می زنم هرچه در این عشق ، به پایم انگار همچو مرداب به خود میکشدم بیشترم من ندانم که سرانجام چه باشد تنها کار ِ من عاشقی و نامه نگاری دگرم گرچه سودای من این شبها از این سبب است نکند مرکب و آئین اهالی ، اثرم حرفها را چه بگویند و چه پوشیده کنند من تمام سخنان دانم و پوشیده ترَم این امید است مرا تا شبی از این شبها یا خدایم ببرد ، یا که تو آیی به بَرَم کوشا با سلام... دوستان و استادان عزیز از شما خواهشمندم بعد از خواندن شعرهایم با نقدها و نظرات صریحتان من را در راستای بهتر و زیباتر نوشتن یاری کنید. کوشا دوش می پنداشتم تلخ است من کامم چرا؟ تلخ کام من نبودش ٬ بود پس شامم چرا؟ بهر ِ یارم ، چشم در راهم به خالش بی قرار در پی ِ این انتظارش بنده آرامم چرا؟ گاه می پنداشتم شاید نی ام من عاشقش پس بگوییدم که می لرزد من اندامم چرا؟ لحظه ای معشوق ، گویا نیست دیگر یاد ِ ما! یار ِ من اینگونه پس افتاده در دامم چرا؟ پرسشی می کرد قلبم ، زین سبب با خویشتن... گرفتادست او به دامم ٬ نیست پس رامم چرا؟ بارها خوردم فریب ِ مستی ِ چشمان ِ او اینچنین آگاه در رؤیای او خامم چرا؟ مرغ ِدل دیگر طریق ِ آشیان ِ او نداشت لانه بر سقفش گرفتم ٬ زاغک ِ بامم چرا؟ جز مِی و پیمانه من را دوش غمخواری نبود شعله د ر جانم زدی ٬ بر خالی ِ جامم چرا؟ بار الهی ! آرزو دارم بمیرم بهر دوست پس بدین احوال باشد من سرانجامم چرا؟ کوشا در چشم ِ غزالی چون ، چندیست گرفتارم!!!
انگار که بسیار است ، مشتاق به آزارم انگار که مشتاق است تا خون ِ جگر نوشم چون پای فشارد من ، پس دست چه بردارم؟! ماهی شده در دریا ٬ آهو شده در کوهم شاید که کمین گیرد صیّاد به شِکّارم... یا اینکه نگه دارد ، چشم از من و دست از کار آخِر من ِ بیچاره پا از تله بردارم ساقی به نسیم ِ صبح ، می گو بدمد از عشق از خاک ِ دیار ِ ما تا منزل ِ دلدارم یا رب! تو به ما رو کن ، پیمان شکن امشب را... چون خفت به ناز ِ شب... گو یک خبر از یارم کوشا دوش چشمان من اندر نخ گیسوی تو بود عقل با فلسفه اش باخته در روی تو بود حکم عشاق که بر دار نمودند ولیک حکم ما بسته به رای خم ابروی تو بود چون گدایی به تکٌدی در حاتم شهر دل ما خو شده با میکده ی کوی تو بود یا دلم در سدد سر پریشانی زلف یا شبانگاه پریشان شده در موی تو بود چشم و چال و سخن و عقل به یکباره بمرد آنقدر حادثه و پیچ به گیسوی تو بود چشم ما بر دو غزالت نگهی تا میکرد گنگ در منطق آن گیج به جادوی تو بود حسرت بوسه ی شیرین به لب لعل کنار تن ما تشنه به دنبال ره از بوی تو بود گر تخلص نکنم عبث ندارد حاصل چون غزل وصف تو و گویش آهوی تو بود کوشا یار ما دیگران دل بست و رفت عذر خود را با عوامل بست و رفت همتی کرد آن پری با خون دل قایق رویای ما گل بست و رفت از برای کار و محکم کاری اش خوب دل اول به محمل بست و رفت تا ببیند در لباس غم مرا بار دگر چادرش باز مایل بست و رفت هم مرا در عشق شیرین غرق کرد هم رقیبان را به ساحل بست و رفت آمد و در ظهر عاشورای ما غم سرازیری به محفل بست و رفت قلب یاران قدیمی را شکست قلب ما را کنج منزل بست و رفت دل اواخر کشت دلبر گرچه او نسخه ام را از اوایل بست و رفت آن سفر کرده به وقت مرگ ما دل به رویاهای باطل بست و رفت دفتری بهر من از این بیش و کم پر ز پند و رنج حاصل بست و رفت کوشا صبر کن شاید که راهی پیش روست قفل هم را هم کلیدش پیش اوست صبر کن شاید که تن آزاد شد این طبیعت مردگی آباد شد صبر کن هر چند ناراضی شوی صبر گر داری تو هم بازی شوی صبر کن بیهوده درمان میکنی لحظه غمناک و پریشان میکنی صبر کن شاید جهان گیرا بود ورنه تن تاریک و دلگیرا بود صبر کن شاید تنفر پاک شد شاید این احوال غمگین خاک شد صبر کن معجول بودن باب نیست بی شک این پندار از آداب نیست صبر کن تا آسمان گویا شود ابر را پنهان تو را جویا شود صبر کن هر چند از جان مایه کن کین چنین سوزندگان را سایه کن صبر کن اما کمی غافل مباش در پی تسکین با باطل مباش صبر کن تا از تو هم یادی کنند یادبودی از تو در وادی کنند صبر کن بر خویشتن آتش مکن این زبان را بیشتر بازش مکن صبر کن حتی که تحقیرت کنند یا که با تزویر تصویرت کنند صبر کن ما هر دو را سنجیده ایم مر تکب تر از تو را هم دیده ایم صبر کن جانانه تن در پیش باش گر گرفتی این جهان در خویش باش صبر کن چون عصر نیکی دور نیست نادم و خاطی که هرگز کور نیست صبر کن هر پادشه ارباب نیست بی جهت دشنام غمها تاب نیست صبر کن بیچاره گان را یار باش صبر کن صبری کن و هشیار باش کوشا!!! سال نو آمده است دیگران می گویند! خنده هاشان جاری با سبدهای پر از مهرو محبت ودل آکنده و پاک بنده با گندم تلخ قطره اشکی در لیوان گلی می نوشم و در آن گوشه ی دنج لحظه های آخر امسال را یاد تو ام! کاش می شد مردمان پشت شهر شیشه را پر لب از خنده و شوق می کشیدم با عشق می نوشتم از نور سال نو آمده است دیگران می گفتند من در آن گوشه ی دنج بی ترحم گاهی می نوشتم از تو... کوشا
1391/01/13
۱۱/۲۷/۱۳۹۰
1390/11/18
1390/10/02
۱۰/۰۹/۱۳۹۰
1390/08/07
1390/05/15
1390/03/17
1389/11/08
1389/07/21
| Design By : Night Skin |
عاشق فوتبال /
عاشق شعر
Authors
LinkDump
